Zakopiańskim szlakiem Karola Szymanowskiego

Ja już na stałe poza Zakopanem nie mógłbym żyć pisał Szymanowskiz zakopiańskiej willi Atma w 1932 r. Dziś, po latach, Zakopanemu trudno byłoby żyć bezwspomnień o Szymanowskim. Karol Szymanowski stał się nam jakby bliższy, a zarazem coraz lepiejodczuwamy jego wielkość. Przejawia się to także podczas koncertów, kie-dy to (jak zazwyczaj miało to miejsce w Atmie) dzieła patrona muzeumpojawiały się w programie obok innych kompozytorów z tej samej epokii przyjmowane były przez słuchaczy żywiej i serdeczniej. Może sprawiałto genius loci samej Atmy, a może po prostu oswoiliśmy się i osłuchaliśmyz jego muzyką, lepiej ją rozumiemy i bardziej kochamy. Tę bliskość Szy-manowskiego szczególnie mocno czuje Zakopane, które doskonale wie,że obok Stanisława Ignacego Witkiewicza to właśnie dawny mieszkaniecAtmy jest głównym symbolem artystycznej przeszłości miasta pod Gie-wontem i wielkiej roli, jaką miejscowość ta odegrała w historii polskiejkultury. Bez muzyki Karola Szymanowskiego, bez prezentowanych tu pa-miątek po nim i bez legendy, jaka zdołała już otoczyć zarówno jego zako-piańskie lata, jak i pamięć, którą tu po sobie zostawił trudno już sobieZakopane wyobrazić. I o tych zakopiańskich szlakach Szyma-nowskiego jest właśnie ta książka.