Opis
W czerwcu 1940 r. po niemieckiej inwazji na Francję, Włochy wypowiedziały wojnę Francji i Wielkiej Brytanii. Włochy przystąpiły do wojny z piątą co do wielkości marynarką wojenną na świecie. Benito Mussolini postrzegał kontrolę nad Morzem Śródziemnym jako warunek do rozszerzenia swojego "Nowego Imperium Rzymskiego" na Niceę, Korsykę, Tunis i Bałkany. Przed wypowiedzeniem wojny włoskie siły lądowe i powietrzne przygotowywały się do uderzenia na pobite siły francuskie po drugiej stronie granicy w ramach włoskiej inwazji na Francję. Z kolei Regia Marina przygotowywała się do zabezpieczenia linii komunikacyjnych między Włochami, Libią i koloniami w Afryce Wschodniej. Brytyjskie Naczelne Dowództwo, sądząc, że Malta nie może być broniona ze względu na bliskość baz lotniczych Regia Aeronautica we Włoszech, na Sycylii i w Libii, włożyło niewiele wysiłku we wzmocnienie obrony wysp. W związku z tym, na początku wojny na wyspie znajdowały się tylko 42 działa przeciwlotnicze i 12 samolotów Gloster Sea Gladiatorów, z których połowa znajdowała się w skrzyniach na nabrzeżu. Przystępując do wojny, Regia Marina działała w warunkach wielu ograniczeń. Regia Marina miała sześć pancerników, z którymi mogła walczyć o kontrolę nad Morzem Śródziemnym, z czego cztery najnowocześniejsze były w trakcie przebudowy. Poza sześcioma dużymi okrętami, Włosi dysponowali 19 krążownikami, 59 niszczycielami, 67 torpedowcami i 116 okrętami podwodnymi. Choć Regia Marina dysponowała kilkoma szybkimi nowymi krążownikami o dobrym zasięgu dział, starsze klasy były słabo zbudowane i miały niewystarczający pancerz obronny. Pod względem liczebności włoska flota była potężna, ale istniało wiele starszych okrętów, a służba cierpiała ogólnie z powodu niewystarczającego czasu na morzu na szkolenie załogi.