Opis
Aeronautica Nazionale Repubblicana (ANR) były to siły powietrzne Republiki Włoskiej (Republika Salò), które istniały od początku niemieckiej okupacji Włoch w 09/1943 do końca II wojny światowej. Używano w nich samolotów zarówno pochodzenia włoskiego (m.in. Macchi M.
C.205 Veltro i Fiat G.55 Centauro) jak i niemieckiego. Podczas gdy niemieckie typy nosiły głównie standardowy kamuflaż Luftwaffe, samoloty pochodzenia włoskiego rozpoczęły eksploatację w oryginalnych włoskich schematach z NC4 i VOS2 na górnych powierzchniach, a na dolnych częściach w GAC1. Później wiele samolotów włoskich zostało przemalowanych na schemat Luftwaffe RLM 74+75/76 lub nawet na unikalną mieszankę kolorów włoskich i niemieckich. Zestaw zawiera następujące kolory: HTK-B052 - Verde Oliva Scuro 2 - Dokładne dopasowanie do Verde Oliva Scuro 2, ogólnego koloru górnych powierzchni Fiata G.55. Również dla kształtów zakłócających nad NC4; HTK-B279 - Nocciola Chiaro 4 - Dokładna zgodność z Nocciola Chiaro 4, kolor bazowy górnych powierzchni samolotów włoskiego pochodzenia ANR (z VOS2); HTK-B266 - Grigio Azzurro Chiaro 1 - Dokładna zgodność z Grigio Azzurro Chiaro 1, kolor podstawowy dolnych powierzchni statków powietrznych pochodzenia włoskiego ANR HTK-B313 - Szaro-zielony (RLM74) - używany do górnych powierzchni różnych samolotów ANR pomalowanych w standardowym schemacie RLM 74+75/76 Luftwaffe z połowy wojny; HTK-B007 - Grey-Violet (RLM75) - stosowany do górnych powierzchni różnych samolotów ANR pomalowanych w standardowy schemat RLM 74+75/76 Luftwaffe z połowy wojny; HTK-B038 - Light Blue (RLM76) - stosowany do dolnych powierzchni różnych samolotów ANR pomalowanych według standardowego schematu RLM 74+75/76 Luftwaffe z połowy wojny. Siły lotnicze Włoch powstały jako służba niezależna od Królewskiej Armii Włoskiej od 1923 do 1946 roku. W 1946 roku zniesiono monarchię, a Królestwo Włoch stało się Republiką Włoską, w związku z czym nazwa sił powietrznych zmieniła się na Aeronautica Militare. W lipcu 1939 roku Regia Aeronautica była postrzegana jako wspaniała armia lotnicza, posiadająca nie mniej niż 33 rekordy świata, czyli więcej niż Niemcy, Francja, Stany Zjednoczone Związek Radziecki, Japonia , Wielka Brytania i Czechosłowacja. W momencie rozpoczęcia II wojny światowej w 1939 roku Włochy dysponowały siłą 3296 maszyn. Choć liczbowo wciąż były siłą, z którą należało się liczyć, to na przeszkodzie stał lokalny przemysł lotniczy, który stosował przestarzałe metody produkcji. W rzeczywistości tylko 2000 samolotów nadawało się do działań, z czego tylko 166 było nowoczesnymi myśliwcami (89 Fiatów G.50 Freccias i 77 Macchi MC.200), oba wolniejsze od potencjalnych przeciwników jak Hawker Hurricane, Supermarine Spitfire i Dewoitine D.520. Regia Aeronautica nie dysponowała jednak myśliwcami dalekiego zasięgu ani nocnymi. Pomoc techniczna udzielona przez niemieckiego sojusznika niewiele poprawiła sytuację. Wraz z rozpoczęciem działań wojennych na dużą skalę Regia Aeronautica rozpoczęła badania nad wykorzystaniem kamuflażu w celu ukrycia swoich samolotów, zarówno w powietrzu, jak i na ziemi. Początki tego procesu sięgają roku 1936, kiedy to włoski teoretyk lotnictwa, Amedeo Mecozzi, po raz pierwszy zasugerował użycie kamuflażu dla nisko latających samolotów, aby uniknąć ich zauważenia i zaatakowania przez samoloty z góry. Regia Aeronautica przyjęła te sugestie i w następnym roku przyjęto serię kolorów, tak zwaną "Serie Mimetica". Kolory te były stosowane na myśliwcach, bombowcach i samolotach atakujących z ziemi jako duże faliste pasy o twardych krawędziach. Początkowo kamuflaż był stosowany tylko na skrzydłach, jednak później kolory kamuflażu zaczęto stosować również na kadłubie. Pierwszymi kolorami tego schematu były Giallo (żółty) Mimetico, Verde (zielony) Mimetico i Marrone (brązowy) Mimetico.